Norsk+tentamen

 Mord som lidenskap  Frå eg vart ei lita jente har eg alteg hatt ein stor lidenskap for noke, mord. Foreldra mine krangla stadig vekk da eg vart lita og slo meg. Dette prega meg som person. Eg vart ikkje som andre jenter. Eg vart meir voldeleg og sur. Dette var noko av grunnen til at eg ikkje fekk svært mange vener og holdt meg for det meiste isolert, og vert stadig meir usosial, redd og valdeleg.  Mord er noko alle kommer over ein gong i livet sitt, om det ikkje er eit menneske kan det væra eit dyr eller eit innsekt. Vi mennesker har eit naturleg mord instinkt hvis vi kjem opp i fare eller den slags, men eg var annerleias. Eg drepte smådyr for moro skyld. Eg likte og sjå korleis dei hvinte og skreik i det eg kutta dem opp, bitar for bitar. Eg likte og sjå på når det tykke blodet strøyma ut. Eller stikkje øya dems ut med ein gaffel og så la dem gå. Dette var i min ungdom du kan tenkje deg korleis eg blei når eg vart voksen.  Eg satt meg på det kalde gamle damplokmotivet, setane var dynka inn i røyk og den slags. Eg blei så sur, korleis kunne dei bare stappe deres røyk oppi setane der eg skulle sette meg ned. Bitterheten overvelma meg og eg måtte skylde hovudet mitt i vatn før eg gjorde noko gale. Eg hadde for lengst flytta ifrå foreldra mine, eller eg huskar ikkje heilt om eg vart kasta ut eller ikkje. No vart eg på veg til mitt nye sted oppi fjellet. Eg har aldreg likt meg i storbyen, så fjellet var den einaste løysinga for meg.  Eg stirra ut det skitne vindauget, det var eit nokso vakkert landskap der ute, himmelen var blå, trærne var grønne. Eg satt og undret meg om korleis det ville bli og flytte til fjellet, da ein mann satte seg ved siden av meg. Eg stirra stygt på han da han stappa røyk etter røyk ned i setane. Han må ha lagt merke til det, plutselig snudde han seg og så arrogant på meg. - Har du eit problem unge dame, mannen så ikkje direkte på meg, men eg skjønte at det var meg han prata til. Eg valgte og ignorere hans arrogante holdning og fortsatte og dagdrømme om mitt nye liv, men eg klarte ikkje og bli heilt roleg. Eg tenkte bare på den arrogante mannen som virkeleg trengte og bli satt på plass. Plutseleg føyltes det som om ein ondsinet kraft tredde fram i meg og eg kasta den varme kaffen in i hovudet hans. Mannen skreik og banna, heldigvis var det ikkje noken andre i vår vogn. Eg løyp til togdøra og ventet på at mannen skulle følge etter. Han kom rasende like bak meg, eg stod inntil døra og ventet på at han skulle slå meg. Idet han trakk hånda opp, trykkte eg på døråpnaren, krøyp under han og dytta så hardt eg kunne. Mannen landet under togsporet, og snart så eg blodet feste seg til døra. Eg kjente at eg var litt stolt og glad.  Eg var på veg ut av døra da ein dame foran meg plutseleg begynte og hyle. Eg skjønte straks kva det var, mannens hode var blitt revet av og håret lå i klemme i døra. Fort trakk eg på meg hettegenseren og løp ut ein anna dør. Dama stod der lamslått og fortalte konduktøren kva som hadde skjedd, mens ingen la merke til meg som løyp for livet.  Etter denne hendelsa kunne eg ikkje fokusere på andre ting enn mord. Eg vart heilt besatt. Der eg budde oppe på fjellet var det ikkje tettbebygd strøk, men det var noken hus litt lenger borte. Eg skjønte kva det neste skulle bli. Eg satte meg ned og planla nøye mine neste mord. I rundt ei månad satt eg berre innelåst på det gamle fuktige arbeidsværelse mitt. Planen var heilt hundre prosent sikker, ingen ting kunne gå galt.  Allereie dagen etter planen var ferdig lista eg meg bort til nabo huset og banka på. Ut kom ein høy mann. <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">- Kva kan eg gjera for deg, den høge mannen pustet og peste og dro handa gjennom det fette håret. Eg gav han ein invitasjon, på invitasjonen stod det: Kjære naboer, eg er ny og vil gjerne bli kjent med alle. Kom til meg i morgon og det vil blir servert kaffe og kake. Presis klokken 6. Mvh Damen i det gamle hvite huset. Mannen leste invitasjonen og berre nikka og lukka døra. Eg smilte for meg sjølv, eg klarte nesten ikkje og vente. Snart hadde eg fått levert alle invitasjonane. <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;"> <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;"> <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Klokken 6 dagen etter høyrte eg ringeklokka ringde, den skrikane lyden minte meg på at nå var det heile i gong. Familie etter familie kom inn og satte seg i dagleg stua. Da alle var kommet serverte eg kakene og kaffen. Alle spiste seg stapp mette. Det dei ikkje viste var at eg hadde proppa de søte kakene med ein stor dose sovemiddel. Alt gikk etter planen. Ein etter ein sovna dei alle. Eg så på dei uskyldige anleta deira, eg tenkte på alle liva eg tokk, gleden blei enda høgare. Eg trakk kniven ut av lomma og skar over strupa deira, ein etter etter ein, blodet fossa ut på teppet og trakk inn i det fuktige gulvet som nå var blitt heilt rødt. Eg var nøye med og kutte så dypt at dei døde. Straks eg var ferdig viste eg kven mitt neste offer skulle bli. Dei som ødela livet mitt og tok frå meg all gleden i barndommen, nemlig forledra mine. <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;"> <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Da alt var pakka og klart tok eg den styggaste bilen egg fann. Hvis politiet skulle finne lika, ville dei sjølvsagt ikke tenkje at eg tok den styggaste bilen, eg farga håret og slipte fingerene, slik at fingeravtrykket endra seg. Deretter kjøyrde eg til barndommsheimen. Da eg skrudde på radioen blei eg overaska over kor raskt politiet hadde arbeida, dei hadde allereie funnet alle lika, det eg virkelig ikkje hadde venta var at ein av damene hadde overlevd. Dette betød at hun kunne gjenkjenne meg, eg skjønte straks at eg måtte rette opp i denne feilen før eg kunne ta foreldra mine. <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;"> <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Den overlevande dama var lagt inn på ein lukka avdeling med ekstra sikkerheit. Ingen, selv ikkje familien til ein person kunne besøke ein skada i denne avdelinga. Eg skjønte straks kva eg måtte gjere. Da eg kjørde inn til sjukehuset skar eg ein lita flenge i kinnet og gnei blodet utover fjeset og slo meg selv i ansiktet, så krasjet eg bilen hoppa ut og tente den på. Personale på sjukehuset trodde sjølvsagt at eg hadde vore i ein forferdeleg ulykke og tok meg inn, bilen brant opp så politiet ikkje fikk identifisert den. Eg ble lagt inn på samme avdeling som den overlevande dama. <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;"> <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Avdelinga var veldig sikker, det var vakter i alle ganger. Eigentlig var det ein sikkerheitsavdeling, berre for personer under beskyttelse, men siden eg krasja utanfor sjukehuset tok de meg inn. Eg lå i den mjuke og kvite sjukehus senga og planla nøye korleis drapet skulle foregå. Det var ein knapp ovenfor senga som tilkalte vakter, eg trykte og gjemte meg bak døra. Det tok 5 sekunder og ein vakt kom løypende. Eg passa på at han lukka døra før eg slo han ned. Eg slo han ganske hardt så han besvimte. Deretter kutta eg opp strupen på han, bar han oppi senga og stjal klærne hans, senere gjekk eg ut til dei andre vaktane. Så stod eg der ein time, for og ikkje vekke mistanke. <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;"> <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Da ein time var gått gjekk eg målretta mot rommet til dama. Ho lå der og hadde ikkje noko anelse om kva som skulle skje. Eg gjekk bort til henne og la ein pute over anlete hennar. Med eit forsto ho kva som skjedde prøvde og gjere motstand, men eg var strerkare, det eg ikkje hadde tenkt på var maskinen som stod vedsiden av henne. Den begynte og lage lyd nå. Eg skynde meg og låse døra, da dama var død spjæra eg laknet slik at det ble til eit tau. Eg knøt det fast til senga og rappelerte ned sjukehuset. Eg fann ein drosje og ba han kjøre meg heim til foreldra mine sin adresse. <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;"> <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Vel heime fant eg foreldra mine sole seg på terrassen. Dei så ganske så sjokkert ut da eg gjekk opp trappa, svett og blodig. Dei prøvde og skjule hatet ovenfor meg og ba meg inn på kaffe og kake. <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">- Kva har skjedd med deg jenta mi, faren min prøvde og late som om han brydde seg om meg. Eg ignorerte han og slurpet den varme kaffen i meg. Eg skjønte at før eller siden fant politiet meg så det var berre og få drapet overstått. Eg sa at eg måtte på toalettet, men sannheten var at eg gjekk til garasjen for og finne tennvæske. Så blokkerte eg alle inn og utganger til huset og tente på. <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;"> <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Eg løp inn på kjøkkenet og helte kaffen min i fjeset deires. Moren min hylte og bannet. Eg må innrømme at eg moret meg. Plutselig kjente faren min røyklukten. Han skreik og tastet nødnummeret. Foreldra mine hadde ikkje tid til å hevne seg på meg. Dei var desperate etter og finne ein utgang. Eg berre satt stille og venta på at brannen skulle drepe meg. Eg kunne kjenne lufta ble meir og meir fylt med røyk, lufta blei tung og dra inn. Brannen hadde nå nådd inn til kjøkkenet. Foreldra mine hylte og skreik. Plutseleg stoppet hylinga, lufta var nesten heilt tett. Eg lo da eg så foreldra mine deise i bakken. Mitt siste mål på jorden var nå oppnådd. Pistolen eg hadde tatt med meg frå sjukehuset trakk eg opp fra lomma. <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;"> <span style="font-family: "Times New Roman"; font-size: 14.0pt; line-height: 150%; mso-ansi-language: NO-BOK; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Eit stort smell høyrtes utifrå.